"... el que quiera puede ya sonreír, el que quiera puede irse a llorar, y al que quiera puede darle igual. Estoy hablando a quien pueda interesar" Silvio Rodríguez
Carlos Ferreiro
domingo, 7 de marzo de 2010
O 1 de marzo foi luns. Un como outro calquera. Un deses que fan do venres un día tan especial; se tes curro, claro. Un luns como o que escolleu León de Aranoa para fixar a imaxe do cru retrato do paro. Galicia desprezábase logo dunha fin de semana en compañía dun ciclón con nome de muller e miraba de esguello a unha Francia inexplicablemente fendida. Estreabamos semana e mes e con el, cada vez máis galegas e galegos ao sol. Historias de homes e mulleres con nome e apelido que se perden entre frías porcentaxes anónimas.
luns, 1 de marzo de 2010
Polo que soubemos Toñito de Allariz, nome de guerra adxudicado por Baltar a Antonio Rodríguez Miranda, “sorprendeunos” co seu aparente gusto polo autostop. O golfiño -delfín en castelán- político Ourensán mudou a súa presunción de honradez por outra. Polo que supoñemos, Baltar fillo filtrou a información en represalia polos servizos prestados por Rodríguez Miranda a Feijoo na loita aberta en Ourense. E o último capítulo desta entrega foi a filtración aos medios dun detallado estudio, agora, das políticas de persoal da Deputación de Ourense. E así, entre loitas internas e o esforzo por demonizar ao bipartito -ruído do pasado- pasóusenos o ano.
sábado, 20 de febreiro de 2010
Retírase Don Carnal e con el os excesos. Rematan as mascaradas, as chirigotas e as hipérboles intencionadas dunha realidade desfigurada. Na política non.
sábado, 13 de febreiro de 2010
Todos entendemos de economía, ou iso parece. Escóitase falar de fluxos de tesourería e de pasivo diferido coa mesma facilidade coa que o mecánico me comenta que teño un problema coa buté e a maza do embrague e a un, humildemente, formúlaselle a mesma pregunta nos dous casos: será grave?
sábado, 6 de febreiro de 2010
Esta semana tivemos ocasión de escoitar outra sonora labazada á “política lingüística” da Núñez Feijoo. Esta vez foi o Consello da Cultura Galega. Outros radicais máis! que noN veñen máis que a reafirmar o clamor da maioría sonora e que define os despropósitos da Xunta de Galicia como unha "fonte de conflictividade". Pero nisto, como en case todo, o Partido Popular parapétase baixo o palio de “El que no está conmigo, está contra mí, y el que no recoge conmigo, desparrama” (Lucas 11, 23).
