"... el que quiera puede ya sonreír, el que quiera puede irse a llorar, y al que quiera puede darle igual. Estoy hablando a quien pueda interesar" Silvio Rodríguez
Carlos Ferreiro
sábado, 26 de xuño de 2010
Como nas mellores superproducións americanas Lugo encheuse de romanos. Miles de figurantes que se votaron á rúa para tomar Lugo caracterizados como mellor lles pareceu. Iso si, en xeral, moito patricio e pouco plebeo. Moita burguesía romana e pouco “currito”. Aí queda o dato. Vostedes saquen as conclusións aínda que, podendo escoller… quen querería ser “currito”?
E dos “milicos”? Que me din dos “milicos”? Cada ano hai máis e como sigan así calquera día se crecen, dan un golpe de estado, secuestran ao alcalde e quedan coa cidade. Cando era obrigado e había que facer a “mili”, calquera escusa era boa para intentar librar pero claro, cun uniforme así… Unha confidencia: as saias son ben frescas. A ver se Amancio se anima e as pon de moda.
As ganas de festa solaparon o rigor histórico e entre celtas, suevos, romanos e algún vikingo despistado votouse en falta algún fariseo. E digo eu que aquí, de fariseo, daba ben Rodríguez Miranda: O golfiño político ourensán que tivo que devolver doce mil euros en dietas porque alguén lle descubriu o pastel e que agora, nos ratos libres, da leccións de honradez e confunde o seu traballo de deputado autonómico co do tenente Colombo.
A falta dun Neron que queimase Roma, no rebumbio tamén apareceu un irreverente Jesucristo polas costas do parque, que de ser o real, ben lle podería ter lembrado a Toñito de Allariz aquilo da parábola do fariseo e o publicano : “todo o que se enxalza será humillado e o que é humillado será enxalzado” -Lucas 18,9-14. A Biblia é un libro máis que recomendado. Como a interpretan algúns xa é outra cousa. Como a política.
