http://blogs.psoelugo.com/carlos/ Blog es-ES control@lugonet.com Sun, 07 Mar 2010 09:00:00 GMT http://blogs.psoelugo.com/carlos/index.asp?id=32 07/03/2010.- O 1 de marzo foi luns. Un como outro calquera. Un deses que fan do venres un día tan especial; se tes curro, claro. Un luns como o que escolleu León de Aranoa para fixar a imaxe do cru retrato do paro. Galicia desprezábase logo dunha fin de semana en compañía dun ciclón con nome de muller e miraba de esguello a unha Francia inexplicablemente fendida. Estreabamos semana e mes e con el, cada vez máis galegas e galegos ao sol. Historias de homes e mulleres con nome e apelido que se perden entre frías porcentaxes anónimas. Ese mesmo día, Feijoo estaba en Roma. Na súa viaxe a cidade do amor, para promover o Xacobeo, o presidente da Xunta preferiu a compaña da súa moza á de Roberto Varela - Conselleiro de Cultura. Sobran os comentarios. O 1 de marzo, a oficina de prensa da Santa Sé emite un comunicado; informa de que esa mesma mañá o Bispo de Roma e Pastor -alemán de Baviera para máis datos- da Igrexa católica, Joseph Ratzinger, recibe en audiencia ao "Arzobispo Julián Barrio Barrio, de Santiago de Compostela (España) y séquito,". E Feijoo? Feijoo e a súa comitiva eran o séquito do Arcebispo. "Pasaba por aquí" que cantaba Aute. A visita, que soou a escusa para xustificar gastos da romántica viaxe, pasaría por ter sido un éxito –“en el sentido más peyorativo del término”- de non ser pola intermediación do embaixador de España en Roma; a cada un o seu. O 1 de marzo, pleno no concello de Lugo. Por resumir: Clases de cálculo, astucia, habilidade e goberno. O encontro foi interesante e fíxose evidente aquilo de que “Quod natura non dat, Salmantica non praestat”. Agora, cada un que o conte como queira. http://blogs.psoelugo.com/carlos/index.asp?id=31 01/03/2010.- Polo que soubemos Toñito de Allariz, nome de guerra adxudicado por Baltar a Antonio Rodríguez Miranda, “sorprendeunos” co seu aparente gusto polo autostop. O golfiño -delfín en castelán- político Ourensán mudou a súa presunción de honradez por outra. Polo que supoñemos, Baltar fillo filtrou a información en represalia polos servizos prestados por Rodríguez Miranda a Feijoo na loita aberta en Ourense. E o último capítulo desta entrega foi a filtración aos medios dun detallado estudio, agora, das políticas de persoal da Deputación de Ourense. E así, entre loitas internas e o esforzo por demonizar ao bipartito -ruído do pasado- pasóusenos o ano. Achégase o primeiro de Marzo e logo do ruído dos coches oficiais, as sillas dos despachos e algunha que outra porcallada... que nos queda? Que sería vostede capaz de lembrar do feito polo goberno galego neste ano? os enfrontamentos por mor da lingua galega? Ruído malnacido. Dúas cifras: 30.312 parados máis que no 2009 e 5000 pacientes máis nas listas de espera. Pero disto, como da miña lumbalxia, a culpa é de Zapatero. Semella que a Xunta non ten competencias en materia de emprego ou sanidade e se as ten, desde logo non as asume. Ruído mentireiro. Non gobernan, fan exclusivamente política e ruído, moito ruído. Lonxe da prudencia política, o PP lucense, mira para outro lado e esíxelle ao concello, si, ao concello, que cree emprego. Pasaría por ser unha broma de mal gusto pero semella un guiño para importar o modelo da Deputación de Ourense do que soubemos, por exemplo, que conta nalgún edificio con 16 porteiros para tres portas. Demasiado ruído. http://blogs.psoelugo.com/carlos/index.asp?id=30 20/02/2010.- Retírase Don Carnal e con el os excesos. Rematan as mascaradas, as chirigotas e as hipérboles intencionadas dunha realidade desfigurada. Na política non. Logo de tantas, xa resultan especialmente cansinas as confrontacións partidistas que non buscan máis que o rédito electoral. A rúa clama responsabilidades -cada un coas súas- e fálase dun gran pacto que marque un novo tempo de traballo por un interese común. Vamos, que todos tiren do mesmo carro. Non haberá acordo co PP. O partido non abandonará ese populismo ao que nos ten afeitos coas súas propostas electoralistas que si valen para o Estado pero que non se aplican en Galicia. O seu presidente, Mariano Rajoy, no seu banquete pantagruélico de vanidad insaciable, non perderá un so bocado. Canto peor lle vaia á cidadanía peor lle irá ao goberno e mellor á oposición. Todos os partidos políticos, absolutamente todos, teñen chegado a acordos co goberno en diferentes momentos para apoiar as diferentes medias postas en marcha para combater os efectos da crise. Todos menos o PP. As medidas do PP no goberno xa as coñecemos aquí. Recortes, parálise da administración e… subvencións, aos amigos claro. A universidade lucense terá que amañarse cun 20% menos de presuposto. A apertura do novo hospital retrasarase sine die -ou ata as próximas eleccións-. O trato aos desempregados viuse nos traballadores de Pascual, ignorados durante meses. Hai que dicir que Castro de Rei quedará sen hospital -en contra do dito en campaña-; desapareceron os libros de texto dos colexios, licitouse un 15% menos de obra pública, douscentos euros menos para as xubilacións non contributivas, casi... http://blogs.psoelugo.com/carlos/index.asp?id=29 13/02/2010.- Todos entendemos de economía, ou iso parece. Escóitase falar de fluxos de tesourería e de pasivo diferido coa mesma facilidade coa que o mecánico me comenta que teño un problema coa buté e a maza do embrague e a un, humildemente, formúlaselle a mesma pregunta nos dous casos: será grave? Os que son economistas falan; os que non tamén. O que dispón de titulación que acredite repíteo monotonamente igual que a bióloga Ana Obregón, pero todos, moi duchos e moi doutos na materia, móstranse extremadamente torpes nas destrezas comunicativas. Aínda así, o que se lles supón a todos, como a valentía no exército, é a prudencia nas declaracións. Prudencia e responsabilidade para devolver, sen enganos, a confianza aos mercados (os cidadáns tamén somos ese mercado). O que resulta irrefutable é que a situación económica que nos ocupa ten moito de crise de confianza. E nisto da confianza, o quinto poder, o que tan ben retratou Ramonet en Le Monde Diplomatique, tamén ten a súa parte de responsabilidade. Nesta liña, esta mesma semana puidemos ler de todo. Dende un descrédito directo á imaxe de España nos mercados financeiros internacionais a cargo do Financial Times -periódico de cabeceira dos especuladores que non perden nesta crise- ata un engurrado Adolfo Domínguez lembrándonos que ademais da arruga, o despedimento libre tamén “es bello”. Entremedias, o legado de Álvaro Gil e con el, as presuntas intencións duns herdeiros en tempos de crise. Pero nisto, outra vez máis, a Deputación, nas figuras do presidente e o vicepresidente, dando leccións a propios e estraños do que é o traballo en sincronía e lealdade. http://blogs.psoelugo.com/carlos/index.asp?id=28 06/02/2010.- Esta semana tivemos ocasión de escoitar outra sonora labazada á “política lingüística” da Núñez Feijoo. Esta vez foi o Consello da Cultura Galega. Outros radicais máis! que noN veñen máis que a reafirmar o clamor da maioría sonora e que define os despropósitos da Xunta de Galicia como unha "fonte de conflictividade". Pero nisto, como en case todo, o Partido Popular parapétase baixo o palio de “El que no está conmigo, está contra mí, y el que no recoge conmigo, desparrama” (Lucas 11, 23). No último pleno do Concello de Lugo o PP tivo ocasión de volver ao consenso e recoller a luva tendida pola maioría de partidos cunha moción que non pedía máis que iso: a volta ao consenso. Non foi posible. O PP de Lugo, lonxe de absterse, deu un paso á fronte, cadrouse e levantou o brazo dereito para votar en contra. Puido máis a disciplina de partido que a lealdade con Galicia. Non foron quen de escapar desa sinerxía centrípeta que exerce o partido e da que si se libraron, coas súas loitas, en Ourense. Aquí imponse o seguidismo. Conclusión: o PP enrócase na recitación dun soliloquio sen réplica, pero ollo: Mentir e comer peixe require de moito coidado. Onde si que hai debate é na rede. A voltas coa enerxía nuclear, grupos de Facebook propoñen situar o cemiterio nuclear no Valle de los Caídos. A proposta non estaría mal se establecemos un principio de correspondencia polos traballos prestados por Paco: lixo (nuclear, iso si). Pero coidado cos desexos. De non telo enterrado en Xerusalén (ante o temor a que resucitase ao terceiro día) a ver se agora a radiación nos devolva un caudillo fluorescente. http://blogs.psoelugo.com/carlos/index.asp?id=27 31/01/2010.- Xa sabíamos da xenialidade de Cristiano Ronaldo pero agora tamén sabemos de súa outra cara e é que, o pequeno, reparte hostias como panes. O que non mostra síntomas de xenialidade é Roberto Varela, aínda que este máis que hostias o que reparte con esa lingua afiada son puñaladas; a Galicia e á Cultura Galega da que di que é unha “acomplejada” e “nos limita”. Vaia concepto que ten o conselleiro de cultura da Cultura Galega! Resultado: once Premios Nacionais de Literatura piden a súa dimisión. Lóxico. Vese que cando o Conselleiro saca a navalla non é para que a vexan. Un mandamento no cárcere. No talego -a trena, o trullo, o maco, o cárcere; aclaración para que algún se vaia facendo coa xerga- é importante respectar e facerse respectar. Dicíao Max Estrella: “Yo también chanelo el sermo vulgaris” Hai que entender os códigos e non crear problemas. Os chabolos -celdas- énchense con médicos, traficantes, avogados, empresarios, ladróns, sicarios, asasinos en serie… Hai que ser duro e non encollerse; cuestión de supervivencia. No hai piedade para os peixes chicos; cómenos. O que funciona na trena non se permite na rúa; por sorte. Por desgraza, esta semana soubemos dalgúns que pensan que si. Dous, que con menos estilo que os Tataglia “presionan” aos seus compañeiros do Concello hasta espremelos. Coa marusía apareceu Enrique Rozas e coa sensibilidade das hienas intentou sacar tallada. Levou o asunto máis lonxe e nos falou de dimisións. Esqueceuse das persoas. Das que sofren esas presións. Iso si que é incompetencia, política. A política no é máis que por e para as persoas. Tamén para os peixes chicos http://blogs.psoelugo.com/carlos/index.asp?id=26 23/01/2010.- Unha data: 21 de setembro de 2004. Un dato: Alberto Núñez Feijoo (Vicepresidente Primeiro da Xunta de Galicia) xunto co resto do PP, PSOE e BNG votan a favor do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (no que Anxo Lourenzo participou como Secretario da Comisión Sectorial de Educación Nº2) e que nos seus puntos 2.1.26-27-28-29 di: “garantir, como mínimo, que o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego”. Unha data:10 de maio de 2008. Un dato: Anxo Lourenzo nun xugoso artigo de opinión afirma cousas tan curiosas como que “quen se está afastando do consenso lingüístico é o Partido Popular, na procura dun rédito político a curto prazo” ou que co decreto do galego do 2007 “non se obriga a ninguén a usar unha lingua ou outra”. No ano 2009 Anxo Lorenzo foi nomeado Secretario xeral de Política Lingüística polo PP cun salario de 63.201,80 € e agora di que non negociará con “extremistas”. Os “extremistas” deben ser a Real academia Galega, o Consello da Cultura Galega, os representantes mestres e profesores… que xa se teñen pronunciado pola defensa do galego. Logo desto so queda aplicar un principio do dereito romano: Cui prodest ou a quen beneficia? Vostedes xulguen. O conflicto está servido. O que si resulta especialmente irritante é o intento de parapetarse tras dun dos valores máis asentados na nosa sociedade, a familia, e plantexar o debate lingüístico como un ataque ás liberdades e directamente á familia. O argumentario non é novo e é frecuentemente empregado polos “think-tank” ultraconservadores e recoñecido dende a lingüística cognitiva. Sentidiño!